Zamanı Harcamıyoruz, Kendimizi Tüketiyoruz

Sabah gözümüzü açar açmaz elimiz telefonda. Güne başlarken ne hissettiğimizi bile sormuyoruz kendimize. Koşturuyoruz… Nereye, neden? Çoğu zaman bilmiyoruz. Takvimler dolu, planlar yoğun ama içimiz boş. Her şeye yetişmeye çalışırken kendimize geç kalıyoruz.

Başarıyı “meşgul olmakla” karıştırdık. Yoruldukça değerli hissediyoruz. Oysa bazen durmak, düşünmek, dinlenmek; en büyük ilerleyiştir. Her gün biraz daha eksiliyoruz. Biraz daha ruhsuz, biraz daha duyarsız, biraz daha yorgun… Ve buna “hayat” diyoruz.

Hayat, sadece yapılacaklar listesi değildir. Bazen oturup bir fincan çay içmek, bir dostla sessizce yürümek, bir çocuğun kahkahasına ortak olmak, kendini dinlemek… İşte gerçek yaşam o anlarda gizlidir.

Kendimizi parça parça harcarken fark etmiyoruz: Tükenen zaman değil, biziz. Yorgun düşen ruhlarımız, ilgisiz bıraktığımız hayallerimiz, ötelediğimiz iç sesimiz… Zaman akıp gitmiyor, biz kendimizi unuta unuta akıyoruz o zamanın içinde.

Dur ve düşün. Gerçekten zaman mı yetmiyor, yoksa sen kendine mi yetişemiyorsun?

Çünkü bazen en büyük kayıp zaman değil, sensin.